last working day of the year kaya napatalon ako sa saya. despedida rin ni ceci, kaopisina ko at kaibigan na siyang tumulong sa amin ni jet nung lumipat kami rito sa california. bittersweet pag may aalis na kaibigan sa opisina. happy ka dahil may asenso sa career nila pero malungkot dahil di mo na sila makakatrabaho.
nag celebrate ang batch namin sa notre dame of manila ng 25th year anniversary this year. mayroong mga celebrations sa pilipinas at dito sa california. yung sa pilipinas ay sa 27th gagawin. yung sa california ay ginawa nung saturday.
inimbita kami ng pamilya nina ceci for thanksgiving. tulad ng ginawa nina eder at leah sa amin ni jet sa singapore, ang pamilya ni ceci ang umampon sa amin dito sa amerika at umalalay sa amin ni jet since coming off the boat 3 years ago. kaya nga pag may okasyon, tulad ng thanksgiving at pasko ay naroon kami sa kanila at nakikikain.
actually, naka dalawang luto si eder ng kare-kare nung one week na dalaw nila ni leah sa amerika. una, rito sa california at ikalawa sa las vegas nung dinalaw namin ang kaibigan nilang si pareng egay. twice in one week – record ata ito sa akin para sa pagkain ng ox tail.
wala naman akong magawa kasi hindi ako nakakatanggi pag may nakaharap sa aking kare-kare at bagoong, kanin at malamig na sopdrink (preferably diet pepsi with lime) na may yelo. tao lang naman ako na may puso, damdamin at tiyan ng isang pinoy na sabik para sa pagkaing nakalakihan niya sa perlas ng silanganan.
ano ba naman ang masama sa ox tail kahit malapit ito sa puwet? wala naman. sa katunayan, masarap ang ox tail, lalo na kung rekado ito sa kare-kare. pag pinakuluan mo ito ng matagal, nagiging malambot siya at malasang malasa. perfect counter point sa ginisang bagoong.
para makaluto ng kare-kare si eder, sinadya namin ang mga asian store dito sa irvine. hindi naman kasi typical ang mga rekado nito. buti na lang mayroon nang ready made na kare-kare mix na nabibili ngayon dito. pero nilalagyan pa rin niya ng peanut butter dahil kulang daw ang dating kung mix lang ang ilalagay. bumili rin kami ng pechay, barrio fiesta na bagoong at ox tail.
iba na ngayon sa amerika. mayroon nang tinitinda na mga animal parts na dati-rati ay hindi pinapansin ng mga amerikano. dahil sa paglaki ng asian population dito, natututo na rin silang kumain ng ulo ng isda, utak ng baboy at in the case of the kare-kare, buntot ng baka.
nung nagpunta sina eder at leah rito last week, ang isa sa mga wish ni jet ay magluto si eder ng kare-kare. wala kasi sa aming dalawa ang marunong magluto nito. ayaw naman naming matuto dahil baka magluto kami nito parati at magka highblood ng tuluyan.
masarap magluto si eder. typical na makikita sa pinoy na gumagalaw sa isang environment na kailangang marunong kang magluto para makakain. kadalasan nakikita ko ito sa mga OFW at mga taong nasa construction industry or in the case of eder, both.
suwerte rin si leah dahil mayroong nagluluto para sa kanya ng pagkaing pinoy. napaka importante nito, lalong lalo na sa mga tulad nating mga wala sa bayang magiliw na pilit inaabot ang pilipinas kahit sa panlasa man lang.
sa isang undisclosed location sa isang sulok ng southern california.
batjay: i’m going to arizona with my wife and a couple of old friends from singapore
kaopisina: where in arizona?
batjay: the grand canyon
kaopisina: why are you going there? there’s nothing to see but a big fucking hole in the ground.
we went anyway. maraming maraming salamat sa dalaw ninyo, eder at leah. bigla tuloy naming naalala kung ano ang pinaka na miss namin sa singapore: bukod sa fish head curry ay ang inyong friendship.
nung una kaming nagkita-kita ay mga 6 year old kindergarten students kami sa notre dame nung 1971. si marcos pa ang presidente at wala pang martial law. magkabarkada at sanggang dikit hanggang mag graduate sa high school nung 1983.
lamang lang si junnie sa akin ng dalawang paligo pero pareho kaming guwapo. pitong na taon na kaming magkakilala pero ngayon lang kami nagkita. yan ang magic ng pagkakaibigan sa pamamagitan ng internet. hindi mo na kailangan ngayon mag brush ng teeth para may makilala online at patuloy ka nilang kakaibiganin kahit hindi ka pa naligo.
25th year na namin sa 2008, and most of us have been close friends for 37 years. una kaming nagkakilala nung 1971 when we first entered notre dame of manila as 5 year old uhugin kindergarten students. a lot of us went to college together and a few have even worked together at one time or another.
marami akong kinalikot dito lately. nagpalit ako ng domain name, nagtransfer ng blogging software, nagiba ng “look and feel”, naglipat ng patong-patong na katarantaduhan sa kung saan-saan. ang dami ko ngang nakita na mga lumang litratong nakatago sa mga sulok-sulok ng aking sinaunang website. yung iba nakakalungkot, yung iba nakakatawa, at yung iba naman ay nakakataba ng puso.
