Blog-o-Rama

eto pa pala ang isang babasahin. pag may oras kayo, imbis na mangulangot eh bakit di kayo magpunta sa “blog-o-rama” – ito yung weekly column sa manila bulletin ni AJay. ang article this week ay interesting – tungkol sa “How Blogging Started in the Philippines“. mayron ngang special mention sa akin si AJay. bwehehe. maraming salamat dahling – nagmukha tuloy akong kagalang galang. sino ba talaga ang nagpauso ng blogging sa pilipinas? nag start akong mag blog formally nung september ng 2001. nalolongkot kasi ako rito sa singapore kaya imbis na magmukmok ay naisipan kong isulat ang mga experiences ko as an OFW. pero even then – marami nang mga pinoy bloggers. some of them are still around and they are the ones who really have interesting things to say. kumbaga, na prune na ng time ang mga bloggers at ang mga natira na ay mga tunay na gems. you can check them out – ate sienna, mona, si ibalik, markmongmukhamo, don manuel. yan mga idol kong gurang na sa pagsusulat online. bwehehehe. sila talaga ang mga masasabi mong – “may asim pa“.

Continue reading

THE REBELS WITHOUT BECAUSE ON “PERS LAB”

baka may kaunting oras kayo ngayon para magbasa, dalaw kayo doon sa community website namin na “The Rebels Without Because“. nabanggit ko na previously di ba na each of the thirty three members post entries on a common topic. nasa homestretch na kami ng second topic tungkol sa pag-ibig at masaya na naman ang talakayan doon. basahin ninyo kung papaano umiibig ang mga kuya at ate ninyong mga forty something. some of the stories are funny, yung iba ay serious, yung iba naman ay dreamy but all are interesting.

yung entry ko sa “PERSLAB” entitled “NADAAN AKO SA TAWA” ay tungkol sa unang pagkikita namin ng asawa kong si jet at kung papaano akong nabighani sa napakalakas niyang tawa. iba rin ang epekto talaga ng humor sa pagsasama ng mag-asawa. kung walang tawanan sa relationship ninyo – patay. bagsak agad ang bataan. seventeen years na pala kaming magkakilala this april. not bad ano, for a relationship that started with laughter (or is it “a relationship that was started by laughter“). don’t get me wrong, masarap pa rin ang sex life namin, even if we’re in our fourties. in fact, it’s been fantastic (malibog kasi ako eh). oragon (sa bicol). pero iba talaga pag nagsasama kayo at parating may tawanan. sometimes it’s better than sex.

FROM ERECTION TO RESURRECTION

bwakanginangyan, talo ata tayo rito: may isang Czech prisoner na ikinulong dahil sa pagnanakaw ang pinakawalan dahil nagkaroon siya ng permanent na paninigas ng kanyang third leg. biro mo nga naman yan, yung mga ibang tao, problema ang magkaroon ng erection samantalang ito, nagising na lang isang araw at may permanent na bayang magiliw ang pototoy niya. normal naman sa mga lalaki ang gumising ng umaga na tigas titi pero dito sa lalaking ito eh – hindi humupa kahit na raw naligo siya ng malamig na tubig. in the end, kinailangan pa niyang ma opera para bumalik ito sa dati. dahil doon, minarapat ng mga pulis na pakawalan na lang siya dahil mas mabuti na raw na yung asawa niya ang mag-alaga sa kanya habang siya’y nagpapagaling.

kaya kayo – be careful what you wish for, it might permanently come true. BWAHAHAHA.

I THIRST

SIDEWAYS pag umaalis ako, parati akong may binibili or may dinadalang libro. this easter weekend, nag short break kami sa kuala lumpur nina eder, ronald at christine. naroon na si leah kaya mineet na lang namin siya roon. binili ko ang “sideways” sa isang bookstore sa KL dahil gusto kong makita how it compares with the movie. yung movie version ay napanood ko na ata ng tatlong beses sa eroplano nung nagpunta kami ni jet sa US last january at talagang nag enjoy ako sa storya at sa magaling na pag arte ng aking idol na si paul “pig vomit” giamatti. nasa first chapter pa lang ako and it looks really promising. sigurado akong dadalhin ko ito sa trip ko next week sa india. anyway, balik tayo sa malaysia. alam mo, ayokong sabihin dahil naiinis ako – ang gandang pasyalan ng kuala lumpur. maraming mapupuntahan, may pulso ang KL na buhay na buhay at ang daming mga turista. sana, ang isip isip ko… sana ganoon din sa pilipinas, sana tourist friendly ding tulad niya. simple lang naman ang kailangan gawin para ma achieve ito – make the place safe, alisin ang mga hustlers and clean up. everything else will follow. balik tayo sa trip: masaya naman ako sa weekend sa KL pero hindi totally masaya kasi hindi ko kasama si jet. pero, like everything else in life, you make the best out of what you have. buti na lang at ok ang mga kasama ko. kaya ayun ka holding hands ko eh dalawang barako. hehe.

Continue reading

In my solitude you haunt me

GENTLE READER: unkyel batjay, ano po ba ang advantages ng mag-isa sa bahay?

BATJAY: dear gentle reader, kahit malungkot ako dahil nasa ‘merika pa ang mylabopmayn ko ay mayron pa ring advantages ang mag-isa sa bahay. una, pwede kang magblog ng nakahubo. isa pang maganda ay pwede kang mangulangot ng dalawang kamay na walang sasaway sa iyo at magsasabing – “hoy papa, huwag kang mangulangot ng ganyan, ang baboy baboy mo!”

And we have just one world, But we live in different ones

NOTRE di pa na declare ang martial law, magkakasama na kami. a brotherhood that started in 1971, when we were in kindergarten – pakingsheet, we have been friends for 34 years. ang tagal na pala. from left to right: levi, tony, batjay, xoxo and raymund. nagkita kita kami one cold winer night in LA. kanina ko lang natanggap ang mga kodak at natuwa ako nang makita ito. si levi ang enforcer namin nung high school. very tight kasi ang batch namin at pag may umaaway sa amin na higher or lower years, siya ang umaareglo – kadalasan nagugulpi ang mga kinakausap niya. si tony naman, umalis nung 3rd year high school kami and i haven’t seen him since 1982. mayron na siyang pamilya ngayon sa LA, di pa rin nagbago ang katawan at ugali. si XOXO naman ang aming muse. gay to the bone at virgin pa raw sa kaliwang butas ng tenga. another one of my kindergarten classmates – we haven’t seen each other since our high school graduation. masarap yakapin dahil machong bakla at ang bango-bango. hehe. si raymund – one of my closest friends at brother in arms sa EDSA. we were together in malacanang the night marcos left. hetong isang magandang kwento tungkol kay raymund bilang pangwakas ko sa tribute na ito.

Continue reading

Waving goodbye with an absent-minded smile

Hannibal Lecter: First principles, Clarice. Read Marcus Aurelius. Of each particular thing ask: what is it in itself? What is its nature? What does he do, this man you seek?

Clarice Starling: He kills women–

Hannibal Lecter: No! That is incidental. What is the first and principal thing he does, what need does he serve by killing?

Clarice Starling: Anger, social resentment, sexual frustration–

Hannibal Lecter: No, he covets. That’s his nature. And how do we begin to covet, Clarice? Do we seek out things to covet? Make an effort to answer.

Clarice Starling: No. We just–

Hannibal Lecter
: No. Precisely. We begin by coveting what we see every day. Don’t you feel eyes moving over your body, Clarice? I hardly see how you couldn’t. And don’t your eyes move over the things you want?

how far are you willing to go para maibigay ang inyong hilig? pag may nakita ka ba na gusto mo, do you go on a mindless pursuit until you get what you want? ako minsan pag may gusto akong bilhin, binibili ko kahit wala akong pera. lalo na pag libro, music or pelikula. may kaibigan ako nung high school, hindi kumakain buong araw para may pang date sa girlfriend niya every friday evening. “o, nagfa-fasting ka na naman” ang bati namin sa kanya pag nakita naming nakaupo ng maaga sa tambayan. nung sabado ang lakas ng craving ko sa fish head curry at inikot namin nina eder at leah ang buong singapore pero kami’y nabigo. umuwi akong luhaan. pero wala talagang tatalo doon sa isang babae sa romania, dahil sa sobrang pagka atat niya na makalaro ng bingo ay nakalimutan niya yung anak niya sa likod ng taxi. bwakanginang kundi ba naman gago.

Popping the Cork for a Twist on a So-Called Life

GENTLE READER: dear unkyel batjay, ano po ba ang magaling na gamot sa pagtatae?

BATJAY: dear gentle reader, marami kasing paraan para mawala ang LBM pero mayron akong sure ball na solution na gagamit ng red wine. napanood mo ba ang pelikulang “sideways“? ang pelikula ay tungkol sa dalawang magkaibigan na nag wine tasting road trip sa california para i-celebrate yung kasal ng isa sa kanila. maganda talaga ang pelikulang ito and, as always, magaling ang acting ni idol paul “pig vomit” giamatti. asan na ba tayo? ah! gamot sa LBM – ok, ganito ang gawin mo:

1. bili kang isang bote ng merlot

2. buksan mo tapos inumin ang kalahating bote ng alak

3. yung kalahati, ilipat mo sa isang pitcher

4. kunin mo ang cork at ipasak sa pwet.

kapag nagtae ka pa niyan eh… ewan ko na lang sa iyo.

THE PROBE TEAM

ISA NA NAMAN PONG PAGBABALIK TANAW ng “Maala-ala mo kaya” hatid sa inyo ng inyong Unkyel BatJay…

gugunitain ko lang yung anporgatabol experience ko nung aking ruptured appendix operation last may. binigyan ako ng dirty finger ng doctora ko sa ER as part of the preliminary examination. ito ngayon ang parating kinukwento ko sa mga kaibigan namin during dinner time:

DOCTORA: “Mr David, bibigyan ko po kayo ng rectal examination”

BATJAY: (LUNOK) “kailangan po ba?”

DOCTORA: “OPO” (sabay bigay sa akin ng funny smile as if she’s enjoying it, nag gloves at naglagay ng lubricant).

BATJAY: “sige po doctora, eh ano bang magagawa ko. inyong inyo na po ang pwet ko”

DOCTORA: (inserts her finger and moves it to the left) “masakit po ba?”

BATJAY: “ARE YOU KIDDING ME? anong masakit po ba eh nasa loob ng pwet ko ang daliri mo?”

DOCTORA: “alam ko po na may discomfort – pero ang ibig kong sabihin ay mayron ba kayong nararamdamang pain”

BATJAY: “WALA. para lang akong natatae”

DOCTORA: (moves her finger to the right) “ayan, masakit po ba?”

BATJAY: “WALA. para lang akong natatae na naman”

DOCTORA: (takes off her finger) “ayan, tapos na po”

BATJAY: in a very serious tone – “HUWAG MO NANG UULITIN YON AH.”

ANG PAGBABALIK TANAW ay hatid sa inyo ng “Birch Tree Holland Powder Milk, Ang Gatas ng Dalagang Ina”.

ANG MGA BATANG KANING LAMIG

ANG ako nga pala si batjay, ang dating folk singer ng ma mon luk. thirty nine years old na ako (pero tinitigasan pa rin) at labintatlong taon nang kasal (buti na lang talaga, tinitigasan pa rin). kaliwete akong magsulat (pero ang paghugas ng pwet ay kanan) at partially color blind (may mga shades of red and green akong hindi ma distinguish). apat na taon na akong nakatira sa singapore kasama ang misis kong si mylabopmayn jet. ayaw ko sanang umalis sa pilipinas dahil mahal ko ang aking bayang magiliw kaya lang nasilaw ako sa pera.

dahil kyut ako at malakas tumawa ay sinuwerte ako na mapabilang sa isang e-group na walang magawa sa buong magdamag kung hindi magtsismisan at magpatawa sa email. sa sobrang dami ng mga kwento namin sa isa’t isa ay nabuo tuloy ang – “Blogkadahan.com: The Rebels Without Because“. ang title na ito ay galing sa pelikula ni redford white. napaka angkop dahil ang site na ito ay tungkol sa mga kwento ng mga taong matino na walang magawang matino. pero don’t get me wrong, sila ay mga respetado sa kani kanilang mga propesyon and you can never find a more kind hearted, intelligent, funny and not to mention beautiful group of people anywhere else. isa pa, wala silang mga anghit. ito ang pinakadahilan kung bakit ko sila nagustuhan.

Continue reading

THE BRIGHT BLESSED DAY, THE DARK SACRED NIGHT

dear mylab, para sa iyo ang isang version. para kay binky ang isang version. para rin po ito sa inyong lahat na mga bagong kaibigan. maraming salamat sa inyong malasakit sa aming mag-asawa.

nagmamahal,
jay

binky

ps. mylab, kung narito ka lang kagabi, sana na enjoy mo ang musika ni binky. nagpakita na naman siya ng kanyang trademark all out musicianship. nakakatawa nga dahil bago mag concert, nag uusap kami sa labas at dinadaan daanan lang siya ng mga tao. pag tapos ng concert, dinumog siya ng mga tao. THANK YOU BINKY – last night was pure magic. idol talaga kita boss binky. until next time my friend!

LEGENDS

kagabi, suwerta ako to be in the company of legends. narito na si binky lampano and the lampano alley sa singapore. they are part of the on-going Mosaic Music Festival that is currently being held at the ultra modern highly sosyal na Esplanade – Theatres on the Bay. more than that – they are here to spread the blues to the hungry people of singapore. kagabi was just the appetizer – a symposium of sorts about what the blues is all about. and binky and the band really showed us what blues is and how blues was meant to be played. i had a great time listening to his music because it was so informal and everybody was cool.

matagal na kaming nagsusulatan ni binky. nagsimula ito nang makita ko ang website niya. natuwa ako at nag email ako sa kanya. una nagpasalamat ako dahil kumanta siya sa benefit concert para sa brain surgery of my kuya. but more than that, i wrote him because i am a big fan of his music. jet and i really love to watch binky play live because he is the ultimate stage animal who always gave everything in every performance – no holds barred, big booming voice, primal, soulful, world class. and finally we met face to face last night. we shook hands for the first time. actually, it was during the show na kinamayan niya ako. hehehe. siyempre proud na proud ako. post show – we went down to the bar and talked (and binky sang a couple of songs much to the delight of the people there). what does it feel like when the artist you really admire introduces you to his band and buys you a beer? tangina, siyempre, ang saya ko. sana lang kasama ko ang asawa ko. she would have loved to get to know binky. next to me – she is probably binky’s biggest fan. baka nga mas fan pa si jet ni binky kasya sa akin.

at siyempre, kasama ko si amor at ang isa pang up-coming legend – si jenn ang paborito nating periodista. naghahanap kasi si binky ng journalist para naman ma cover ang show nila sa press. bukod sa pagiging journalist, jenn is now a full fledged mediacorp actress. kung kayo ay taga singapore, abangan ninyo mamayang gabi sa channel 5 yung teledocumentary tungkol sa tsunami called “killer waves”. jenn plays the true to life role of a thai housewife who almost loses her two sons when the tsunami hit thailand. tandaan ninyo ha: jenn – now a name, soon a legend. hehehe. sabi ko nga kunin na rin akong actor. gusto ko rin kasing mag endorse ng “Beijing 101“, yung gamot sa pagka kalbo na parating pinapakita sa TV at dyaryo featuring singapores leading actors. anyway – sabi ko kay jenn, kahit extra lang ako (halimbawa – ako yung aapakan ni kingkong sa next movie ni peter jackson), pwede na yon sa akin.

CROUCHING TIGER, HIDDEN BETLOG

ISANG bago ako magsalita, isa munang update at thank you: yung dati kong shaolin master pose ay nasa version 2 na ngayon. nilagyan ni master polo ng maliit na animation ang aking kung fu piktyur. ayan tuloy ang epekto – pwede na siguro akong mag apply sa karate kid part 5. ok back to my kwento: actually observation lang ito – yung mga tea bag namin sa pantry ay puro walang mga cover. nasa isang malaking kahon lang siya naka store dahil bulk kaming bumili. ibig sabihin kuha ka lang sa kahon ng tea bag at diretso sawsaw na sa hot water. naisip ko eh subject na subject ito sa contamination. WHAT IF, yung last na kumuha ng tea sa kahon ay nagkamot ng betlog before siya kumuha ng tea bag – eh di contaminated na ang buong box? BWAKANGINA, bigla tuloy akong nandiri. the same thing goes with peanuts and chips and all the other stuff that you put on the table na mga similar snacks. what more kung ikaw ay nasa isang bar somewhere – tapos may nuts or pretzels sa counter na walang balot. WHAT IF galing sa CR yung last na kumuha doon? para mo na ring natikman yung kanyang…. UGH. i hate to even contemplate it.