mayroon akong online training ngayon tungkol sa corruption, i.e., kung ano ito, kung paano ito malalaman at kung ano ang dapat gawin para maiwasan.
sabi ko sa boss ko, dahil sa experience ko sa pagtatrabaho sa asia-pacific, ako ang dapat mag train sa mga trainers.
may limang police car na nakaparada sa labas kaninang umaga nung pumasok ako sa opis. mukhang may tumawag ng 911 dahil may nag-aaway na mag-asawa. nakita ko na hinuli ng mga pulis yung lalaking parateng nagsisigarilyo sa ledge, kung saan pumapasok sa bahay namin yung usok. instant karma?
parati ko kasing sinisigaw, every time na maka amoy ako ng usok, na kung talagang may diyos, sana patigilin na niya sa kakasigarilyo yung kapitbahay ko dahil ayokong magka lung cancer.
ito lamang ang tanging makakapatay sa bampirang unggoy.
nung dumalaw ang mommy ko dito sa california para magbakasyon, tamang tama na may bagyo, kaya siyempre pinagyabang ko na may bagyo sa california.
“bagyo?” ang sabi niya na medyo sarcastic ang dating, “parang ihi lang ng sanggol yang ambon na yang tinatawag ninyong bagyo.”
matagal na niyang pinaghihinalaan na ang dahilan ng pagtubo ng buhok sa kanyang tenga ay sanhi ng masamang guhit ng tadhana. pag tahimik sa gabi at mayroon siyang pagkakataong magmuni-muni, parating pumapasok sa isip niya ang matagal ng sinasabi sa kanya ng kaibigan niyang si mario: “pwede mong piliin ang iyong mga kaibigan”, ani ni mario sa kanya, “pero iisa lang ang ina mo”.
sa dinami-rami naman kasi ng pwedeng maging nanay, ang natapat na maging nanay niya ay balbas sarado.
sa staff meeting ngayong umaga, pinag-usapan namin kung ano ang magandang theme para sa susunod na conference na related sa “Focus”. sabi ko, why not “Hocus Focus”.
nagatawanan silang lahat.
gusto kong sumakay ng tsubibo, gusto kong tumaya sa beto-beto, gusto kong mag bingo habang may nagsasayaw na baklang bastos. gusto kong makita si aniway na kumakain ng buhay na manok.
gusto kong maging 1977 ulit, nasa gitna ng perya sa barrio talipapa.
habang nakaupo ako sa dentist chair kaninang umaga, matunog na matunog ang kulo ng tiyan ng hygienist ko, all throughout the time na nililinis niya ang naninilaw kong ngipin. sorry tuloy ng sorry.
tawa naman ako ng tawa.
malapit nang mag isang buwan ang winter dito sa california pero di ko pa rin nararamdaman ang lamig na dala nito. para naman kasing lumalamig dito sa southern california. hehehe.
pero that’s beside the point. mild talaga ang winter ngayon. nawala nang lahat yung snow sa mga bundok at tirik na tirik ang araw kaya nga apektado ang aking skin tone. sabi nga ng isa kong ka-opisina, ang brown daw ng kutis ko.
sabi ko na lang, “i’m from southeast asia, dah-ling, my skin in betlog brown”.
hanggang ngayon, hindi ko pa rin napapanood ang titanic. pakiwari ko, para akong member ng exclusive club kasi halos lahat sa mga kakilala ko ay pinanood ito ng dalawa o tatlong beses.
bakit ko ito hindi pinanood? ayoko kasi ng mga pelikulang predictable. para naman kasing di ko alam na lulubog ang barko sa pagtapos ng pelikula. ang hindi ko alam ay ang dahilan ng pablubog.
ngayon ko lang nalaman na kaya raw lumubog ang titanic at dahil nabwisit yung kapitan kay celine dion dahil paulit-ulit niyang narinig ang “my heart will go on”. sa sobrang pagkapikon ng kaiptan, ibinangga niya ang barko sa paparating na iceberg.
1. may makakaimbento sa los banos ng bigas na kasing laki ng saging ang butil.
2. uulan ng palaka sa balintawak at tatanghalin itong milagro ng mga mormon.
3. may magpapatunay na mataas pala talaga ang nutrition content ng kulangot, much to the delight of 3 year olds worldwide.
4. may makakadiskubre na nakakataas ng cholesterol ang pagkain ng kangkong kaya labintatlong taong mahilig sa sinigang ang magpapakamatay.
5. may pinoy scientist na makaka diskubre na pwedeng gamot sa lung cancer ang pagkain ng tangkay ng talong.
nung five yrs old ako, tinanong ko sa mommy ko kung bakit made in the philippines ang candy na bigay ni santa samantalang sa north pole naman siya nakatira. baka out of stock daw ang candy sa alaska, ang sabi niya.
nung six years old naman ako, tinanong ko sa daddy ko kung kaano ano ba ni jesus si santa claus. tanginang tanong yan, ang sabi niya.
nung seven years old ako, tinanong ko sa pamilya habang kumakain ng noche buena, kung saan dumadaan si santa eh wala namang chimney ang bahay namin sa pinas, impak nabanggit ko, wala namang chimney ang mga bahay sa barrio talipapa. “sa poso negro” ang sabi ng kuya ko.
malakas na naman ang hangin ngayong umaga. hirap mag bisikleta when you’re older and running against the wind. yeah right, wish i didn’t know now what i didn’t know then and all that shit.
very low BS. pag ganito, medyo nanginginig na ang kamay ko at pinagpapawisan na ako ng malamig.
ang typical bumper sticker na pinamimigay sa simbahan ko, parish of san hudas
