may 31, 2004, the evening of my mom’s 80th birthday was the last day i smoked a cigarette. i drove myself to the emergency room of saint luke’s to have my ruptured appendix taken out and i have never looked back.
eight years later, i do not crave nor dream about smoking anymore. halle-fucking-lujah!
happy 88th birthday, mommy.
thank you very much for giving me baon when i was younger (so much younger than today). naalala ko tuloy nung bata ako ay tinanong ko ang mommy ko kung saan galing ang mga baby. sabi niya sa loob ng tiyan daw.
sabi ko naman – “pati ako?”.
oo, pati raw ako ay sa loob ng tiyan galing.
“eh saan ako lumabas” ang follow up question ko.
sa pwet raw niya. hehehe.
i love you so much, mom. i wish i was there celebrating with you.
jay
dalawampu’t isang taon na kaming kasal ni jet ngayong araw na ito. nagugulat nga yung mga hindi nakaka-alam sa milestone na ito. una, dahil sa sobrang taas ng divorce rate dito sa california, medyo may pagka anomalya ang situation namin. ikalawa, kahit betlog brown ang kutis ko, hindi nila inaakala na mayroon akong relationship na umabot na sa 21 years dahil siguro, sa mata ng mga amerikano naming kakilala, mga baby face kaming dalawa.
simple lang gusto kong celebration – kakain kami ng paborito kong sinigang ngayon, at saka bukas ay magpapamasahe kami sa massage parlor na mahal sumingil.
happy anniversary mylab. maraming salamat sa pagmamahal at sa pagtawa sa mga corny kong jokes.
pagkatapos na pagkatapos kong makipag-usap sa Apple tech support tungkol sa telepono kong sumakabilang buhay, bigla akong nakatanggap ng email sa best buy. oo virginia, binibentahan nila ako ng iPhone.
paano nila naamoy ang inaagnas kong telepono?
TA-NA-NAN (scary organ music)
ang isang advantage ng walang diyos, bukod sa hindi ka na kailangang mag bihis pag araw ng linggo ay yung pag tanggap mo sa mga taong iba ang paniniwala sa iyo. mas alam mo ang kahulugan ng tolerance at acceptance.
si auntie nana ay nakakatandang kapatid ng mommy ko. idol ko siya kasi ang buong buhay niya ay inilaan niya sa pamilya. hindi siya nakapag-asawa at wala siyang anak pero ilang henerasyon ng angkan namin ang inalaagan niya’t inaruga. hindi siya nagtataas ng boses, parating nakangiti. parating iniisip ang ibang tao, bago siya.
nung lumalaki ako, siya ang takbuhan ko pag kailangan ko ng pera. di siya nagdadalawang isip, kahit gipit siya. pag kulang ako sa pansin, siya parating umaamo sa akin. nung nasa college ako, pupunta lang ako sa bahay niya sa pasay from mapua para makitulog at makikain. pag uwi ko, may iaabot pa siya sa akin na pamasahe. mahal na mahal ko ang auntie ko.
simula ng pinanganak ako hanggang ngayon, malaking bagay siya sa buhay ko. siya ang insirasyon ko kung paano mamuhay ng simple. mahirap itong gawin pero ginawa niya itong career. ang buong buhay niya ay puno ng kabaitan, kagandahang-loob at walang pag-iimbot. isa siyang tunay na mandirigma ng kabutihan and was a class by herself.
huli kaming nagkita nung umuwi ako last september. tuwang-tuwa siya pag nakikta ako kasi parati ko siyang pinapatawa. medyo nahirapan na nga akong pasayahin siya kasi medyo bingi na
pumanaw si auntie kanina. she was 91.
bilang pagbibigay galang kay jesus, papasok ako bukas sa opisina na may koronang tinik.
nung nasa singapore pa kami nakatira, parati akong tinatanong if “i eat pok” pag umoorder ako sa hawker centre. siguro, dahil sa betlog brown kong kutis, napapagkamalan akong muslim at nag-aalala sila na mapapakain ako ng baboy.
minsan gusto ko tuloy sabihin “i eat pok, but i don’t eat pok-pok” but i end up saying “i eat pok, but not during biyernes santo”.
maraming mga babaeng umayaw kay the Flash, kasi raw bukod sa mabilis siyang tumakbo, mabilis din daw siyang mag ejaculate.
tinanong ako ng boss ko ngayon kung bakit ako naka sputing eh samantalang jeans at t-shirt na butas ang regular opis gear ko. sabi ko, mayroon akong job interview.
ang isa sa mga nagbibigay sa akin ng matinding saya lately ay ang paglalakad ko sa gabi. kadalasan madadaan ako sa bookstore ng mga 10:30 PM at mayroon pang nagtitinda ng kape sa loob. dadalhin ko ito sa aking paglalakad at matutuwa.
tumalon sa mataas na tulay habang nakatali ang paa sa mala gomang lubid, at kapagdaka mag boing-boing sa ere hanggang sa huminto
ang ulam ko ngayong gabi ay isang linggo nang sinigang. masarap pa rin naman kahit papaano, kaya lang parang arnibal na yung sabaw dahil sa sobrang lapot. natunaw na ata yung gabi. hehe